Φωτιά και λαύρα στην ανηφόρα στο Δίστομο (Σάκης Βράμπας)

2018-06-09 23:26

Το λεωφορείο γεμάτο με τους φίλους από τη Νέα Σμύρνη και τον Πειραιά . Δέκα η ώρα στην αφετηρία . Έτοιμοι για την εκκίνηση . Πολλοί γνωστοί ο Κώστας Τσαγκαράκης , από το 1985 παρών , ο Μανώλης Παπαδάκης απίστευτος με αυτή τη ζέστη πόσο άνετα τερμάτισε . Αισθητή η απουσία του Κώστα Σάμιου και του Χρήστου Καλομοίρη . Η διαδρομή όπως συνήθως , απίστευτα σκληρή όταν έχει ζέστη . Λιώσαμε στην κυριολεξία . Στο μέσο της διαδρομής συγκινητική η παρουσία της γιαγιάς που μας γέμισε με λουλούδια από πικροδάφνες . Μας έκανε να ξεχάσουμε την κούραση από το τρέξιμο . Μας προσγείωσε στα εγκλήματα που γίνανε . Στο πρόσωπο της γιαγιάς νοιώσαμε ότι ο πόνος της απώλειας δεν πέρασε ακόμη στη λήθη της Ιστορίας . Είναι προτέρημα του ανθρώπου να μην ξεχνά και να θυμάται τα αγαπημένα του πρόσωπα . Να μην ξεχνά την ατιμία που έγινε . Όλα αυτά στη διαδρομή κρατήσανε δευτερόλεπτα . Θα τα ζούσανε έντονα - μετά το τέλος του αγώνα και της κατάθεσης στεφανιών στο μνημείο – όσοι παρακολουθήσανε την ξενάγηση στο Μουσείο του Διστόμου , όλοι βγήκανε βουρκωμένοι . Η ανηφόρα συνεχιζότανε μπροστά μας . Στον τερματισμό μας περίμενε η Μάγδα Κισιώτου με το χαμόγελο . Μου θύμισε την τελευταία φορά που τερμάτισε ο αείμνηστος Νίκος Βαρτζάκης τον αγώνα . Η Μάγδα τον συνόδεψε σε όλη τη διαδρομή . Ογδονταεννέα χρονών ήτανε τότε ο Βαρτζάκης . Δεν ήθελε να είναι ακριβώς δίπλα του κανείς , λίγα μέτρα μακριά του . Το Δίστομο δεν είναι ένας ακόμη αγώνας δρόμου , στο ημερολόγιο των Κυριακάτικων αγώνων . Δεν είναι αγώνας αναψυχής . Είναι ένας αγώνας που έχει μπει στην καρδιά μας . Όσοι μπορούμε πηγαίνουμε και θα πηγαίνουμε . Θα ήθελα να πω μπράβο στην κυρία που βγήκε πρώτη από τους ΣΑΦΑΝΣ και πήρε το τεράστιο κύπελλο . Μπράβο σε όλους μας που τερματίσαμε . Φέτος δεν πήγαμε για το καθιερωμένο μπάνιο . Η ξενάγηση στο Μουσείο ήταν μεγάλης διάρκειας . Ραντεβού του χρόνου .