Η ένταξη μου σε Σύλλογο Δρομέων

2017-07-11 23:21

Δεν είναι και πάρα πολλά τα χρόνια που τρέχω μεγάλες αποστάσεις. Μόλις το 2008 προς το τέλος του έτους είχα αρχίσει δειλά – δειλά να κάνω τα πρώτα μου βήματα. Ο λόγος ήταν ότι είχα ανάγκη από αθλητισμό, διότι για αρκετά χρόνια είχα σταματήσει. Η άθληση μου είχε να κάνει με ομαδικά αθλήματα, κάτι το οποίο δεν μπορούσα να ακολουθήσω τότε, οπότε άρχισα να τρέχω, χωρίς να ξέρω που θα καταλήξω.

Ένα χρόνο αργότερα, κάπου στο διαδίκτυο, διαβάζω για κάποιον αγώνα που πρόκειται να γίνει μέσα στο παλιό Αεροδρόμιο, με αφετηρία τις εγκαταστάσεις του Αγίου Κοσμά. Αποφασίζω να δηλώσω συμμετοχή και το κάνω. Διοργανωτής ο Σύλλογος Δρομέων Υγείας Πειραιά. Δεν ξέρω τι είναι αυτός ο Σύλλογος, απ’ την ονομασία του όμως υποθέτω ότι μπορώ να καταλάβω το λόγο ύπαρξης του. Ολοκληρώνω τον αγώνα. Ο τερματισμός ήταν ένα κατόρθωμα, διότι δεν έχω ξανατρέξει την απόσταση των 14 χλμ. Περνώντας την αψίδα του τερματισμού όλα ήταν διαφορετικά, εκείνη τη στιγμή αποφάσισα την συμμετοχή μου στον πρώτο μου Μαραθώνιο που έγινε ένα χρόνο αργότερα, όμως πριν απ’ αυτό προηγήθηκαν άλλα γεγονότα.

Ένα μήνα αργότερα ξαναδιαβάζω στο διαδίκτυο, για κάποιο αγώνα με αφετηρία πάλι τον Άγιο Κοσμά, αλλά διαφορετικός διοργανωτής.

Αυτή τη φορά παρατηρώ τους δρομείς. Βλέπω φανέλες και μπλούζες με ονόματα συλλόγων. Αυτό όμως που μου έχει μείνει είναι ότι σχεδόν σε όλο τον αγώνα βρίσκομαι λίγο ποιο πίσω από ένα μικρό γκρουπ δρομέων που ανήκει στον ΣΑΦΑΝΣ. Ως παρέα τερμάτισαν και τον αγώνα. Πάρα πολύ ωραία εικόνα. Εδώ κάπου αρχίζει να μου «μπαίνει» η ιδέα της εγγραφής μου και της ένταξης μου σε κάποιο Σύλλογο Δρομέων. Σε ποιον όμως; Δεν έχω κανένα φίλο ή γνωστό σε κάποιο Σύλλογο ώστε να πάω, οπότε αρχίζω να βάζω κριτήρια. Στον ΣΔΥΑ; Κατοικώ στην Αθήνα, αλλά δεν με συνδέει κάτι. Στον ΣΑΦΑΝΣ; Κατοικώ κοντά στη Νέα Σμύρνη, τρέχω στο Άλσος της απ’ την δεκαετία του 90. Προπονούμουν εκεί με την ομάδα ως ποδοσφαιριστής ομάδας των νοτίων προαστίων, κατά το βασικό στάδιο της προετοιμασίας μας. Άρα υπάρχει ένας δεσμός. ΑΠΟΛΛΩΝ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ; Μόνο η συνωνυμία με τον πρόεδρο του συλλόγου (Σάμιος αυτός, Σάμιος κι εγώ) ήταν ένας λόγος ισχυρός.

ΣΔΥ ΠΕΙΡΑΙΑ; Συμμετείχα στον πρώτο μου αγώνα με διοργανωτή τον ΣΔΥΠ.  Έχω κατά το ήμισυ καταγωγή απ’ τον Πειραιά. Αν και γεννημένος – μεγαλωμένος στην Αθήνα, μεγάλο διάστημα της παιδικής μου ηλικίας το έχω περάσει στον Πειραιά. Η πλάστιγγα λοιπόν άρχισε να γέρνει, κυρίως για το γεγονός της συμμετοχής στον πρώτο μου αγώνα με διοργανωτή τον ΣΔΥΠ.

Χωρίς να έχω την παραμικρή γνωριμία με ανθρώπους του συλλόγου, αποφασίζω ένα απόγευμα το καλοκαίρι του 2010 να κατηφορίσω προς τον Πειραιά. Την ημέρα εκείνη ο Σύλλογος έχει στα γραφεία του εθελοντική αιμοδοσία. Δεν το ήξερα, αλλά αυτό το γεγονός δεν εμπόδισε τα μέλη του Δ.Σ. να με δεχτούν και κυρίως να με καλωσορίσουν στην οικογένεια του Συλλόγου. Όλη αυτή η ατμόσφαιρα με έκανε νιώσω μια οικειότητα και να καταλάβω ότι «ήρθα για να μείνω». Έκτοτε συνέβησαν αρκετά πράγματα που μου έδειξαν ότι έκανα πολύ σωστά που εντάχθηκα σ’ έναν Σύλλογο Δρομέων. Χαρακτηρίστηκα να αναφέρω κάποια όπως:

Την παρουσία του Γιώργου Συντιχάκη στο Καλλιμάρμαρο Παναθηναϊκό Στάδιο, συγκριμένα αναφέρομαι στον πρώτο μου τερματισμό Μαραθωνίου το 2010, όπου λίγο πριν περάσω το κατώφλι του Σταδίου ακούω τον Γιώργο να μου δίνει κουράγιο και συγχαρητήρια. Ένας άνθρωπος που με είχε γνωρίσει πριν 5 μήνες και πρέπει να με έβλεπε για μόλις τρίτη φορά. Κι όμως, μόλις με είδε έσπευσε να μου ανεβάσει το ηθικό.

Η βράβευση μου για τον τερματισμό μου στον Μαραθώνιο. Ένα γεγονός που λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο κατά την κοπή της Πρωτοχρονιάτικης πίττας. Βραβεύονται όλα τα μέλη του Συλλόγου που τερματίζουν τον Μαραθώνιο της Αθήνας.

Η εκλογή μου ως Αντιπρόεδρος του Δ.Σ. Το γεγονός αυτό συνέβη το 2013. Δεν έχω πολλά χρόνια στον σύλλογο, παρ όλα αυτά και με προτροπή του παλαιού Προέδρου Γιώργου Χατζηαγγέλου δίνω την υποψηφιότητα μου για το Δ.Σ. Η σκέψη που μου έρχονταν ήταν «σιγά που θα εκλεγώ», εδώ υπάρχουν άνθρωποι που είναι δεκαετίες, ενώ εμένα ποιος θα με εμπιστευθεί, ώσπου μια μέρα ενημερώνομαι ότι έχω εκλεγεί ως τακτικό μέλος του Δ.Σ., πράγμα ανέλπιστο για μένα μέχρι εκείνη τη στιγμή. Η διετία αυτή μου έδωσε πολλά πράγματα τα οποία είναι αδύνατο να περιγράψω σε δύο γραμμές. Προσπάθησα με την σειρά μου να δώσω και να προσφέρω. Δεν ξέρω αν το κατάφερα, ας με κρίνουν άλλοι, σίγουρα μπορούσα περισσότερα αλλά δεν τα κατάφερα λόγω κακών συγκυριών που δεν σχετίζονταν με τον Σύλλογο. Θα μου μείνει χαρακτηριστικά ότι εκπροσώπησα τον Σύλλογο στην βράβευση του ΣΕΓΑΣ και ο χαιρετισμός που έκανα κατά την κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίττας το 2014. Στα δύο αυτά γεγονότα ο αείμνηστος Πρόεδρος μας ΝΙΚΟΣ ΧΟΥΜΑΣ έδινε μάχη για να κρατηθεί στη ζωή και την κέρδισε. Η μαχητικότητα του και η επιμονή του είναι ένας οδηγός για όλους μας. Φίλε Νίκο, ξέρω ότι μας βλέπεις από κει πάνω και κυρίως βλέπεις τον Σύλλογο που τόσο αγάπησες να μεγαλώνει. Για την διετία αυτή αλλά και για τα χρόνια που ακολούθησαν μπορώ να γράψω πολλά. Ξέρω όμως ότι σας κούρασα, γι’ αυτό σταματώ εδώ.

Τελειώνοντας, θέλω να πω ότι οι παρέες και οι φιλίες στον αθλητισμό είναι πολύ ωραίες, η ένταξη όμως σ’ έναν σύλλογο μπορεί να είναι και χρήσιμη εκτός από ωραία. Σκεφτείτε το λιγάκι…

Πάντα φιλικά

Άγγελος Σάμιος

Μέλος του ΣΔΥ ΠΕΙΡΑΙΑ